Ik ben Michèle Vanbesien.
Lange tijd deed ik wat hoorde.
Een druk gezin, een carrière, een actief sociaal leven
alles leek in balans, behalve ikzelf.
Ondanks alle uiterlijke succes voelde ik me leeg en rusteloos.
Ik bleef doorgaan tot mijn lichaam niet meer mee kon.
Een burn-out dwong me stil te vallen en opnieuw te kijken naar het leven dat ik had opgebouwd.
Een nieuwe start met een eigen zaak gaf me weer energie en zin,
tot dezelfde onrust langzaam terug binnensloop.
Pas toen ik de stilte toeliet, begon er echt iets te verschuiven.
In de stilte vond ík geen zelfliefde maar de zelfliefde vond mij.
Het was geen inzicht, maar een mystieke ervaring: een moment waarop alles even stilviel
en ik me opgenomen voelde in iets groters, iets eenvoudigs, iets dat altijd al aanwezig was.
Sindsdien weet ik: wat we zoeken, is niet buiten ons.
Het wacht geduldig tot we ophouden te vechten met onszelf.
Vandaag begeleid ik mensen die deze inzichten reeds hebben maar ze nog niet kunnen leven, ze nog niet belichamen.
Ik ben geen gids maar de bedding waarin jij jezelf mag ontmoeten,
een veilige ruimte waar alles mag zijn en waar jouw wijsheid vanzelf naar boven komt.
Hoe ik de dans tussen bewustzijn en mens-zijn ervaar
Ik voel twee bewegingen tegelijk in mij.
De ene stijgt op, vanuit de aarde.
Ze wil begrijpen, ontdekken, groeien.
Ze wil woorden geven aan wat onzichtbaar is.
Ze wil dat anderen het ook zien, omdat het zó mooi is, zó waar.
Ze is de kracht die spreekt, schrijft, onderwijst, beweegt.
Ze hoort bij het mens-zijn: bij tijd en ruimte,
bij het ervaren van goed en fout,
bij het verlangen om richting te geven.
De andere beweging daalt neer, vanuit de bron.
Ze herinnert me eraan dat er niets te vinden valt.
Dat er geen tijd is, geen ruimte,
geen afgescheiden ‘ik’ dat kiest of beslist.
Gedachten zijn golven van frequentie die door me heen bewegen.
Ze weet dat er niemand te overtuigen valt.
Dat alles al besloten ligt in het geheel.
Dat elk wezen precies daar is waar het hoort te zijn.
Ze wil niets bewijzen, alleen leven.
Twee bewegingen vormen samen
één zalige, paradoxale dans.
Geen strijd, maar een samenspel.
